8 کالا

دوچرخه

 دوچرخه:

دوچرخه (Bicycle)

یک وسیله پدالی است ک با نیروی انسان شرئع ب حرکت میکند.دوچرخه دارای دو چرخ ک متصل شده ب شاسی است ک یک چرخ در جلو و عقب دارد.

تاریخچه دوچرخه :

دوچرخه حاصل اختراع شخص یا محل خاصی نیست .

دوچرخه امروزی مجهز ب پدال و زنجیر انتقال نیرو  است.

از سال 1820 میلادی یک آلمانی بنام (Baron Karl von Drais) یک مدل چوبی از وسیله نقلیه ای ساخت که تنها بر روی ۲ چرخ حرکت می کرد.

اگر چه  «درایز» دارای پدال نبود اما بعضی این نمونه را بعنوان اولین دوچرخه می شناسند.

در ادامه یک آهنگر اسکاتلندی ، بنام (Kirkpatrick MacMillan) در سال ۱۸۳۹ مدلی آهنی ساخت.

هر چند در مورد این ادعا اختلاف نظر وجود دارد اما به طور اتفاقی در سال ۱۸۴۲ یک روزنامه در گلاسکو ، اولین حادثه با این نوع دوچرخه در ترافیک را گزارش داده است

در اوایل دهه ۱۸۶۰ یک فرانسوی به نام ( Pierre Michaux ) همراه دستیارانش

با افزودن پدالی که مستقیماً به یک چرخ بزرگِ جلو متصل بود ؛ طرح و ساخت دوچرخه را متحول کرد .

این مدل ، اولین نمونه از دوچرخه بود که به خط تولید انبوه رسید.

در دهه ۱۸۹۰ میلادی پیشرفت دوچرخه ،شتاب گرفت و بدنبال چند اختراع پی در پی ، دوچرخه هایی به بازار آمد؛ که مجهز به «زنجیر پدال» بودند
و توسط گردش چرخ عقب حرکت می کردند .این دوچرخه ها به دوچرخه های امروزی شباهت بیشتری داشتند.

انواع دوچرخه:

  • کوهستان: کراس کانتری، کوهستان اسپرت، تریل، آل مونتاین، اندرو، دانهیل، فت بایک
  •  شهری: شهری، فیتنس، هیبرید، تاشو
  •  توریستی: توریستی یا تورینگ
  •  جاده: مسابقه ای، جاده، تایم تریل، پیست، سایکل کراس
  •  نمایشی: درت جامپ، بی. ام. ایکس
  •  برقی
  •  بچه گانه: بالانس بایک، پشتی دار،ترکبنددار

مزایای استفاده :

دوچرخه

بنا بر تجربیات، افراد فعال، سالم‌تر و شاداب تراز مردم عادی زندگی می‌کنند.

علاوه بر این آن‌ها در مقابل تنش‌های روانی و بسیاری از بیماری‌ها و مشکلات زندگی تحمل و مقاومت بیشتری دارند.

پیشرفت تکنولوژی و توسعه ماشین آلات، علی‌رغم تمامی مزایای خود، موجب شده که زندگی انسان، کم‌تحرک‌تر و ساکن‌تر شود

و این نداشتن تحرک و فعالیت عضلات و ماهیچه‌ها موجب سستی و کاهلی آن‌ها می‌شود و عواقب نامطلوبی و جبران ناپذیر در برخواهد داشت.

در صورتی که جلوگیری از بروز این آسیب‌ها بسیار راحت است.

خوشبختانه امروز به دلیل تغییر نگرش و احساس نیاز به داشتن زندگی سالم‌تر و شاداب‌تر، هر روزه به‌شمار افرادی که به ورزش روی می‌آورند بیشتر می‌شود.

نکته مهم این است که با توجه به تفاوت‌های اساسی افراد به لحاظ قدرت،

استقامت و انعطاف‌پذیری بدنی هر فرد ابتدا باید از وضعیت جسمانی خود آگاه شود و سپس ورزش مناسب با بدن خود را انتخاب نماید.

یکی از ورزش‌های مفرح و پر طرفدار در میان همه قشرهای جامعه دوچرخه سواری است که در اینجا اندکی به آن می‌پردازیم.

یکی از ورزش‌هایی است که به آسانی می‌توان به آن دسترسی داشت و جایگزین مناسبی برای خودروهای شخصی است.

سیستم انتقال قدرت:

که از قوانین چرخ و محور به کمک زنجیر (در مجموع چرخ زنجیر برخلاف زنجیر چرخ) نیروی رکاب دوچرخه را به چرخ عقب منتقل می‌کند.

در محل رکاب هر چه فاصله زنجیر (لبه دنده) از محور چرخش دورتر باشد

با هر بار رکاب زدن طول بیشتری از زنجیر جابه‌جا شده در نتیجه سرعت افزایش یافته و نیروی بیشتری برای رکاب زدن لازم است

برعکس در محور چرخ عقب که به هاب یا توپی مشهور است (با اشاره به بال بیرینگ Ball bearing که در فارسی بولبرینگ و بوربرینگ هم گفته می‌شود

دارای مجموعه‌ای از ساچمه‌های توپی سوار روی یک مخروطی) هرچه فاصله زنجیر بیشتر باشد

با میزان بیشتری از طول زنجیر محور می‌چرخد در نتیجه سرعت کمتر شده و نیروی کمتری برای رکاب زدن لازم است.

اصطلاح توپی (مشابه موتور) در ایران برای محورهایی که هاب دنده هستند و درون خودشان چرخ‌دنده نیز دارند رایج است

(که البته برای دوچرخه‌های برقی گاهی چرخ‌دنده روی موتور گیربوکس‌دار است و گاهی در درون هاب که می‌شود هاب دنده‌دار).

بدنه دوچرخه:

شرکت‌های تولیدکننده با در نظر گرفتن کاربری هر دوچرخه، بدنهٔ آن را از مواد و آلیاژهای مختلفی نظیر فولاد، آلومینیوم، کربن و تیتانیوم می‌سازند؛

در ادامه، نگاهی به این مواد و مزایا و معایب هر کدام از آنها خواهیم داشت و در پایان هر بخش، مناسب‌ترین آلیاژ را بر اساس مورد استفادهٔ آن معرفی خواهیم کرد.

بدنه  فولادی (آهنی):

فولاد، فلزی مقرون به صرفه برای تولید بدنهٔ دوچرخه است که از استحکام خوبی نیز برخوردار است؛

اما با وجود این، بسیار سنگین است، به راحتی زنگ می زند و تقریباً قابل فرم‌دهی نیست.

دو آلیاژ فولاد رایج که امروزه در ساخت بدنهٔ دوچرخه استفاده می‌شوند،

عبارت‌اند از: High tensile steel (فولاد کششی بالا) و Chromoly steel (فولاد کرومی)

بدنه  آلومینیومی (Aluminum):

آلومینیوم، محبوب‌ترین آلیاژ در تولید بدنهٔ دوچرخه است؛ چون سبک است، بدنه یا همان فریم خشک‌تری نسبت به فولاد دارد تا انتقال نیرو را بهتر انجام دهد و قابل فرم‌دهی است؛

به همین دلیل، تنوّع در طراحی بدنهٔ آلومینیومی بسیار بالاست.

آلیاژ آلومینیوم، بالاترین نرخ تولید را در شرکت‌های سازندهٔ دوچرخه به خود اختصاص می‌دهد. محبوب ترین آلیاژ آلومینیوم، آلیاژ 6061 است.

که بعضی از شرکت های سازنده پیشرو در تولید بدنه‌های آلومینیومی از ترکیبات اختصاصی خود استفاده می کنند.

از دوچرخه‌های شهری گرفته تا دوچرخه‌های کوهستان، جاده، همه و همه از آلومینیوم تولید می‌شوند.

تعداد زیادی از دوچرخه‌های مدرن، از ساده‌ترین آنها گرفته تا حرفه‌ای‌ترین، بدنه‌ای از آلیاژهای آلومینیومی دارند.

معمولاً در ساخت بدنهٔ دوچرخه از آلومینیوم خالص استفاده نمی‌کنند. برای این کار، آلیاژهایی با ساختار سخت‌افزاری را به آلومینیوم اضافه می‌کنند.

اگر قصد دارید که از دوچرخه به طور جدی استفاده کنید، گزینهٔ بدنهٔ آلومینیومی، بهترین انتخاب برای شماست.

۳– بدنه  کربن

مادهٔ دیگری هم به نام CF ، فیبر کربن یا فیبر گرافیت وجود دارد که در تولید دوچرخه‌های رده بالا که بیشتر در مسابقات کاربرد دارند، استفاده می‌شود.

بدنه‌های ساخته‌شده از فیبر کربن، بسیار سبک‌تر و خشک‌تر از آلومینیوم هستند و به همین دلیل، انتقال نیرو در آنها با کیفیت بالاتری صورت می‌گیرد.

در ساخت این بدنه‌ها، الیاف کربن با دیگر مواد ترکیب شده و به شکل کامپوزیت به کار می‌رود و هنگامی که با رزین پلاستیک ترکیب می‌شود، پلیمر فیبر کربن تقویت‌شده را تشکیل می‌دهد که معمولاً به آن فیبر کربن گفته می‌شود؛ همان ترکیبی که در بدنهٔ دوچرخه از آن استفاده می‌شود.

۴- بدنه  تیتانیوم

شرکت‌های سازنده‌ای که از تیتانیوم برای ساخت بدنهٔ دوچرخه استفاده می‌کنند، بسیار محدودند.

تیتانیوم بیشتر در دوچرخه‌های سفارشی استفاده می‌شود؛ چون فلز بسیار گرانقیمتی است. این فلز رنگ‌پذیر نیست؛ اما سبک، محکم و خشک است.

بسیاری برای سرویس دوچرخه از روغن سوخته ماشین استفاده می‌کنند (سیاه رنگ) که به دلیل سرب و رسوبات می‌تواند باعث خورده شدن ساچمهها شود و لغزندگی روغن چرخ (زرد یا بی‌رنگ) را ندارد.

0
    0
    Your Cart
    Your cart is emptyReturn to Shop